Żal jest naturalnym i emocjonalnym procesem, którego doświadczamy po stracie.. Może to być śmierć bliskiej osoby, rozstanie, utrata pracy lub jakakolwiek inna sytuacja, która powoduje drastyczną zmianę w naszym życiu. Zrozumienie tego procesu i wiedza, jak do niego podejść w zdrowy sposób, są niezbędne, aby móc żyć dalej, nie popadając w ból.
Czym jest pojedynkowanie się?
Żal nie jest stanem, ale proces adaptacji emocjonalnej przez co przechodzi człowiek, gdy dozna poważnej straty. Etymologia tego słowa wywodzi się z łacińskich słów „dolus” (ból) i „duellum” (walka), odzwierciedlając wewnętrzną walkę, z jaką zmagają się ci, którzy przechodzą przez ten proces.
Kiedy żałoba jest przetwarzana w zdrowy sposób, można osiągnąć rozwiązanie zadowalająca adaptacja do straty. Jeśli jednak problem nie zostanie odpowiednio rozwiązany, może prowadzić do patologicznego żalu, który wymaga profesjonalnej pomocy, aby uniknąć poważniejszych problemów, takich jak depresja czy zaburzenia lękowe.
Czas trwania żałoby
Czas trwania żałoby jest różny u poszczególnych osób. Jednak wielu ekspertów zgadza się, że może trwać od 1 do 3 lat, w zależności od relacji, jaką ktoś miał z tym lub z tym, co utracił. Zwykle pierwszy rok jest zazwyczaj trudniejsze, ponieważ po raz pierwszy stają w obliczu ważnych wydarzeń, w czasie których nie ma obecności zmarłego lub nie ma tego, co zostało utracone.
Na poczucie żalu mogą mieć wpływ różne okoliczności, takie jak: indywidualna osobowość, ich otoczenie, rodzaj więzi z tym, co zostało utracone oraz wcześniejsze doświadczenia żałoby.
Pięć etapów żałoby według Kübler-Ross
Elizabeth Kübler-Ross w swojej książce „O żałobie i smutku” przedstawia pięć uniwersalnych etapów żałoby. Nie wszyscy odczuwają je w tej samej kolejności ani z taką samą intensywnością, ale ich rozpoznanie pomaga. zrozumieć proces.
- Odmowa: W tej pierwszej fazie osoba opiera się zaakceptowaniu straty. To mechanizm obronny, który pozwala nam złagodzić wstrząs emocjonalny i dać umysłowi czas na przetworzenie nowej rzeczywistości. Na tym etapie często pojawiają się takie sformułowania, jak „to nie może się dziać naprawdę” lub „to pewnie jakieś nieporozumienie”.
- Iść do: Z czasem zaprzeczenie ustępuje miejsca gniewowi. Osoba chora może odczuwać frustrację i złość w stosunku do innych, do zmarłego bliskiego, a nawet do samej siebie. Często odczuwamy urazę i zadajemy sobie pytania w rodzaju: „dlaczego to przydarzyło się właśnie mnie?” lub „to jest niesprawiedliwe”.
- Negocjacja: W tej fazie próbujemy odwrócić przeszłość za pomocą hipotetycznych myśli: „gdybym to zrobił, może by się to nie wydarzyło”. Mogą również powstawać wewnętrzne pakty z samym sobą lub z wyższą istotą, mające na celu zmianę wyniku sytuacji.
- Depresja: Na tym etapie człowiek staje twarzą w twarz z rzeczywistością straty. Jest to okres głębokiego smutku, w którym mogą pojawić się objawy Objawy takie jak brak zainteresowania codziennymi czynnościami, izolacja społeczna, zmiany snu i apetyt, a nawet myśli o beznadziejności.
- Przyjęcie: Dotarcie do tej ostatniej fazy nie oznacza zapomnienia o stracie, ale zintegrować go ze swoim życiem w zdrowy sposób. Osoba zaczyna odnajdywać nowy sens swojego życia i przystosowywać się do nowej rzeczywistości, bez lęku dominującego nad jej codziennym życiem.
Cztery zadania żałoby według J. Williama Wordena
Oprócz modelu Kübler-Ross psycholog J. William Worden zaproponował model oparty na zadania żałoby że osoba ta musi wykonać:
- Akceptacja rzeczywistości straty: Uświadomienie sobie, zarówno intelektualnie jak i emocjonalnie, że dana osoba lub sytuacja już nie istnieje.
- Praca nad emocjami i bólem: Pozwól emocjom wyjść na wierzch i wyrażaj je, nie tłumiąc ich.
- Przystosowanie się do świata bez zmarłych: Zorganizuj swoje życie na nowo, nie mając w nim obecności utraconej osoby, przyjmując nowe role i obowiązki.
- Zmień emocjonalną pozycję ukochanej osoby i żyj dalej: Podtrzymuj pamięć o tej osobie w sposób, który nie będzie kolidował z codziennym życiem.
Jak sobie radzić ze smutkiem i go przezwyciężać
Żałoba to złożony proces, który wymaga czasu i cierpliwości. Oto kilka wskazówek, jak sobie radzić:
- Pozwólmy sobie czuć i wyrażać emocje: Pomocne może okazać się płacz, rozmowa z kimś, komu ufasz i pisanie o stracie.
- Otaczaj się wsparciem emocjonalnym: Pocieszenie i zrozumienie mogą zapewnić przyjaciele, rodzina lub grupa wsparcia.
- Utrzymuj zdrowe nawyki: Dobry sen, zrównoważona dieta i ćwiczenia fizyczne pomagają poradzić sobie z tym procesem.
- Skorzystaj z profesjonalnej pomocy: W przypadku żałoby patologicznej lub gdy czujesz, że nie potrafisz pójść naprzód, kluczowe znaczenie może mieć wizyta u wyspecjalizowanego terapeuty.
Stawienie czoła żalowi nie oznacza zapomnienia, ale nauka zdrowego życia ze stratą. Otaczanie się wsparciem, pozwalanie sobie na odczuwanie i znajdowanie nowych sposobów na pójście naprzód to podstawowe kroki, które należy podjąć, aby przemienić ból w pamięci, która pozwala nam kontynuować życie.